Αἰσχύλον Εὐφορίωνος Ἀθηναῖον

Μου αρέσει ο Αισχύλος. Κατ'αρχάς ήταν ελευσινιώτης. Δυτικών προαστίων δηλαδή. Δεύτερον, παιδί των Μυστηρίων αλλά και της μάχης του Μαραθώνα. Του σαλονιού δηλαδή και του αλωνιού.  Με μια μεγαλόπνοη, επική αντίληψη για τη ζωή και το θάνατο. Με μια υπεροψία για την τέχνη του. Με τεράστια γλώσσα. Και αδελφό εκείνο το εφιαλτικό "κεφάλι του Κυναίγειρου" που τράβηξε έξω το πλοίο των Περσών με τα δόντια, αφότου τα χέρια είχαν ήδη μείνει πάνω του καρφωμένα (και κομμένα).

Και θαυμάζω τον ευσεβή και γενναίο, που ποτέ δε θα είμαι. Γιατί θαυμάζω αυτούς που έχουν απάντηση. Γιατί δεν έχω τίποτα, μόνο ερωτήματα.

Και μου θυμίζει ο Αισχύλος εκείνο το ωραιότατο του Γιώργου Χουλιάρα:



ΠΑΛΑΙΟΣ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΟΣ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Είναι μεγαλόσωμος ο ποιητής Αισχύλος

τέρας

φαλακρός, μυταράς, ξεδοντιασμένος

όμως σου γράφει κάτι θεατρικότατα

ποιός είδε το νερό και δεν εδίψασε

ποιός είδε το φορτηγό και δε φοβήθηκε

ερωτώ

ωραία η γλώσσα μας, αδελφοί

κάτι βυζιά και κάτι κώλους να

και κάποιοι τέτοιοι μανιακοί και ξεχαρβαλωμένοι

όπως καληώρα ο κυρ ποιητής Αισχύλος

την εδοξάσανε.

Από το βιβλίο: Γιώργος Χουλιάρας, «Εικονομαχικά», Τράμ. Θεσσαλονίκη 1972, χχ.

Γιώργου Χουλιάρα, Ποιήματα

Ι 

Το αρχαιότερο επάγγελμα

Πουτάνα ο θάνατος.
Όλοι χωρούν.



ΙΙ

Κλασικές περιλήψεις

ΙΛΙΑΣ

Έφυγαν.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Γύρισε.


ΙΙΙ

I am working on my greek

Όταν ακούω ελληνικά σκέφτομαι διακοπές
μας έλεγε μία Αμερικανίδα από τον δέκατο όροφο
καθώς κατεβαίναμε μαζί στο ασανσέρ.

Κι εμείς γι'αυτό μάθαμε.

ΙV

Γκιαούρικο

Α, ρε Τουρκιά φαρμακερή

σου τσίμπησα τον κώλο

Να'ρθει να κάτσει ο Βαβαρός

στον ζβέρκο μου απάνω.

V

Συνεντεύξεις συγγραφέων

Γράφω για να μην ξεχνώ.
Δεν γράφω για να ξεχάσω.
Μην ξεχνάτε ότι γράφω.

(Από την επιτομή "Δρόμοι της Μελάνης"Νεφέλη 2005)

For the God of Labs

κι ένα γνωμικό ένεκα της ημέρας....

Όταν είμαι καλή, είμαι πολύ - πολύ καλή. Όταν είμαι κακή, είμαι καλύτερη.

Μέη Γουέστ, Αμερικανίδα ηθοποιός

Τίτος ο ηδύς

Σ' αγαπώ Τίτο για το πορτοκαλί πουκάμισο για το κόκκινο χαμόγελο για τα μαύρα μάτια για το κόκκινο κεφάλι.

Τίτος Πατρίκιος

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις, αυτός που ξέρεις
δεν είμαι μόνο αυτός που θα' πρεπε να μάθεις.
Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω,
αν σ' αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου
σ' αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,
αν σου μιλήσει μια λέξη μου
σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι -
θ' αναγνωρίσεις τ' άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;
θα βρεις τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;
θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες στη ροή του πλήθους;
Είμαι κι ό,τι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι -
τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες μου πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις.
γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.
Είμαι ό, τι δεν έχω γίνει ακόμα-
μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος/
Είμαι ό,τι πρέπει να γίνω-
γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.
Μη με γυρέψεις αλλού
μονάχα εδώ να με γυρέψεις
μόνο σε μένα.

(Από τη συλλογή Τέλος του καλοκαιριού 1953)

Ο "ήλιος του απογεύματος"... Κ.Π. Καβάφης γεννιέται και πεθαίνει την ίδια μέρα!

Ένα από τα πιο αγαπημένα, και γλυκά, και τρυφερά ποιήματα χωρισμού, από τον Κ. Π. Καβάφη, τον τεχνίτη του υπαινιγμού.
Ένα ποίημα που δε λέει τίποτα συγκεκριμένο, μια ματιά που χαϊδεύει τα αντικείμενα ενός δωματίου που δεν υπάρχει πια, μιας αγάπης που δεν υπάρχει πια. Ενός ποιητή που υπάρχει για πάντα.


Ο ήλιος του απογεύματος

Την κάμαρην αυτή, πόσο καλά την ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κ’ η πλαγινή 
για εμπορικά γραφεία. Όλο το σπίτι έγινε
γραφεία μεσιτών, κ’ εμπόρων, κ’ Εταιρείες.

A η κάμαρη αυτή, τι γνώριμη που είναι.

Κοντά στην πόρτα εδώ ήταν ο καναπές,
κ’ εμπρός του ένα τουρκικό χαλί·
σιμά το ράφι με δυο βάζα κίτρινα.
Δεξιά· όχι, αντικρύ, ένα ντολάπι με καθρέπτη.
Στη μέση το τραπέζι όπου έγραφε·
κ’ η τρεις μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι
που αγαπηθήκαμε τόσες φορές.

Θα βρίσκονται ακόμη τα καϋμένα πουθενά.

Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι·
ο ήλιος του απογεύματος τώφθανε ώς τα μισά.

...Aπόγευμα η ώρα τέσσερες, είχαμε χωρισθεί
για μια εβδομάδα μόνο ... Aλλοίμονον,
η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή.

Ο Κ. Π. Καβάφης γεννήθηκε σα σήμερα. στις 29 Απριλίου 1863 ατην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και πέθανε πάλι στις 29 Απριλίου 1933 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Γιώργου Σαραντάρη, Νὰ κοιμᾶσαι νηστικός

Νὰ κοιμᾶσαι νηστικός

Νὰ κομᾶσαι νηστικός σὲ μία σοφίτα

Νὰ εἶσαι ὁ τεμπέλης τοῦ σπιτιοῦ

Νὰ γίνεσαι σκουπίδι

Ὅταν ἀνοίγεται ἕνα λερωμένο στόμα

Θὰ σηκώσω τὸ γιακὰ

Γιὰ νὰ φύγω σὰν ἕνας λῃστὴς

Ἀπὸ τὸ δικό μου σπίτι

Θὰ κοιμηθῶ στοὺς δρόμους

Γιὰ νὰ νιώσω ὁλάκερη τὴν πολιτεία

Νὰ τουρτουρίζει μαζί μου

Στὸ παλτό μου ἔχω ἕνα λεκὲ

Ἀλλὰ εἶναι καλὸ ποὺ δὲν τὸν βλέπω

Θὰ τὸ ξαπλώσω χάμω

Καὶ θὰ στρωθῶ πάνω του

Νὰ πιῶ λίγη βραδυὰ

Στὴ γωνιὰ τοῦ ἔρημου κήπου

Θὰ αἰστανθῶ τὴ σελήνη

Ὅπως δὲν αἰστάνθηκα τίποτε

Στὴ ζωή μου

Θὰ τὴν αἰστανθῶ στὰ χείλια μου

Σὰν ἕνα ἀχλάδι

Στὰ μάγουλα

Σὰν ἄλλα μάγουλα.

Νίκος Καρούζος, Πάσχα 1987

Πολύ μου άρεσε χθες βράδυ στον ΄Αη Γιώργη της πλατείας Καρύτση. Περνούσαμε όλη τη Σταδίου μες στη μέση δίχως να σκεφτόμαστε αυτοκίνητα, μηχανάκια, τίποτα. Πόσο ωραίο είναι να διαφεντεύεις την πορεία σου, ακόμα κι αν συνοδεύεις, κι αν περπατάς πίσω από το θάνατο. Και όχι μόνο τον περπατάς, αλλά και τον πατάς κάτω. Οι φωνές των τενόρων της Λυρικής Σκηνής που έψελναν, "Φως που πατεί χαρούμενο τον Άδη και τον Χάρο". Και θυμήθηκα εκείνο το άλλο μαγικό Πάσχα, του Καρούζου:

Πάσχα 1987

Λαμπρύνομαι ως άτομο μα όχι στην ολότητα.
Η λάμψη όμως εκπηγάζει από εκείνη των ψυχών
τη σύναξη
που διαφεντεύει γαλαζοπράσινο.
Αποφεύγω τα μηνύματα
κι αποφεύγω τα αυτοκίνητα.
Είμαι διαβάτης-επιβάλλομαι 
στην κίνηση. 

Καλή Ανάσταση σε όλους με τους αγαπημένους σας!

(Πηγή ποιήματος:www.bookpress.gr)

Γιώργης Παυλόπουλος Πού είναι τα πουλιά;

Το μοναδικό ποίημα του Γιώργη Παυλόπουλου, ένας ύμνος στην ελληνική φύση, κυρίως όμως ένας ύμνος στην ελληνική γλώσσα και στα σμήνη της των σπάνιων, αποδημητικών  λέξεων, που σιγά σιγά χάνονται, είδη υπό εξαφάνιση. Πού είναι τα πουλιά; Ατσάραντοι και λιάροι κι' αητομάχια συκοφάγοι και κατσουλιέρες και κοτσύφια τσουτσουλιάνοι και τσαλαπετεινοί και τσόνοι καλημάνες και καλατζάκια και τσιμιάλια τσιπιριάνοι και τσικουλήθρες και σπέντζοι τετεντίτσες και τουρλουμπούκια και κίσσες καλοκερήθρες και σηκονούρες και ασπροκόλια μπεκανότα και δοδόνες και κολοτριβιδόνες ξυλοτρούπιδες και σπίγγοι και τρουποφράχτες κοκκινονούρες και τρυγονόλιαροι και μυγουσάκια γαϊταρίθια κα σβουρίτζια κα σγουρδούλια θεοπούλια και μυγούδια και σπίνοι; Πού είναι ο κοκκινολαίμης; Πού είναι τα παπιά; Κρινέλια και γερμάνια και ψαλίδες ξυλόκοτες και μπάλιζες και σουγλοκόλια γερατζούλια και ντελίδες και μαυρόπαπα ψαροφάγοι και τουρλίδες και ζαγόρνα λαγοτουρλίδες και τσιλιβίδια και βουτουλάδες; Πού είναι ο Μολοχτός κι' ο Πάπουζας; Η Αβοκέτα κι' ο Καλαμοκανάς; Πού είναι οι συκοπούλες οι βουλγάρες κι' οι σιταρίθρες τα βατοπούλια τα κουφαηδόνια κι' οι αερογάμηδες οι φάσες και οι σπαθομύτες τα κιρκινέζια κι' οι χαλκοκουρούνες; Πού είναι ο μπούφος ο χουχουλόγιωργας κι' ο κούκος ο νυχτοκόρακας ο γκιόνης κι' ο καράπαπας; Πού είναι τα ξεφτέρια τα γεράκια και οι αετοί; Πού είναι ο Ντρένιος ο Καλογιάννης και ο Μπέτος; Πού είναι οι Μαυροσκούφηδες;

Πιστεύω πως η Κυριακή είναι γερασμένη μέρα (Εντουάρ Λεβέ)

• το τέλος ενός ταξιδιού μου αφήνει την ίδια πικρή γεύση με το τέλος ενός μυθιστορήματος
• ξεχνάω ό, τι δε μου αρέσει
• αργώ να το καταλάβω όταν κάποιος μου συμπεριφέρεται με κακία, τόσο που αιφνιδιάζομαι όταν συμβαίνει αυτό:το Κακό είναι κατά κάποιο τρόπο εξωπραγματικό
• αρχειοθετώ 
• ο συναγωνισμός δε με κεντρίζει
• προτιμώ να πλήττω μόνος μου παρά με συντροφιά
• τριγυρίζω σε άδειους χώρους και τρώω σε θλιβερά εστιατόρια
• θεωρώ ότι το καλύτερο μέρος μιας κάλτσας είναι η τρύπα
• γουστάρω τους παράξενους ανθρώπους. Συμπάσχω με τους δυστυχισμένους
• αισθάνομαι πιο άνετα με τους γέρους παρά με τους νέους
• αναρωτιέμαι τι στάση θα κρατούσα αν με βασάνιζαν
• χαίρομαι όταν είμαι χαρούμενος, λυπάμαι όταν είμαι λυπημένος, αλλά θα μπορούσα να χαίρομαι όταν είμαι λυπημένος και να λυπάμαι όταν είμαι χαρούμενος
• δεν έχω μετανιώσει ποτέ που ταξίδεψα μόνος, αλλά μου έχει συμβεί να μετανιώσω που ταξίδεψα με παρέα
• δε βλέπω αυτό που μου λείπει
• έχω κι άλλο να σκάψω μέσα μου. Βλέπω τέχνη εκεί που οι άλλοι βλέπουν πράγματα
• δε νοσταλγώ ούτε την παιδική μου ηλικία ούτε την εφηβεία μου ούτε τη συνέχεια
• η ζωή μου φαίνεται ατέλειωτη
• δε θέλω να είμαι άρρωστος ούτε μέσα στη φύση
• δε φλερτάρω ναζιάρες
• με ελκύουν οι γυναίκες που είναι γενναιόδωρες σε χρόνο, σε χαμόγελα, σε κουβέντες, σε τρυφερότητα και σε σωματικό πόθο
• βρίσκω τη φύση λιγότερο φιλόξενη από την πόλη
• ζω μέσα σε ένα αίσθημα αποτυχίας παρ'όλο που συνήθως δεν αποτυγχάνω σε ό, τι αναλαμβάνω
• η αγάπη με αγνοεί

( κομμάτια κι αποσπάσματα από την Αυτοπροσωπογραφία του Εντουάρ Λεβέ, εκδ. opera)